از همان بچگی یادم است وقتی به نیمه ی ماه رمضان می رسیدیم همیشه با این جمله ی مامان بابا مواجه میشدیم که میگفتند :"خدا رو شکر به سلامتی دیشب رفتیم بالای تپه !" به قدری هم این جمله را جدی ادا می کردند که فکر میکردیم واقعا دیشب رفته اند روی یک تپه و ما را با خود نبرده اند ! و خیلی هم افسوس میخوردیم از اینکه ما را بیدار نکرده اند و خودشان به تنهایی رفته اند! جالب اینجاست وقتی هم می دیدند ما از موضوع سردر نمی آوریم بیشتر سرکارمان می گذاشتند (همان کاری که امروز ما با بچه های کوچکتر اطرافمان میکنیم!) نمی دانم دقیقا چه مدت طول کشید تا بالاخره فهمیدیم این یک تمثیل است و ماه رمضان را مثل تپه ای فرض کرده اند که ۱۵ روز اول را سربالایی می روند و به تپه می رسند و ۱۵ روز بعدی در سراشیبی قرار میگیرند:ی خب دوستان جاتون خالی ما هم دیشب به سلامتی رفتیم بالای تپه خیلی خوش گذشت

پیشنهاد نوشت:  سفره های آسمانی  (اگه تونستید سفره ی منو پیدا کنید !  )